دل کندم

همچون علفی از خاک

آن هنگام

که گوسفندی ناخلف

چریده باشدش

و این ابتدای بودن شد ...

با هم تنها دوتا دوتا تنها رفتیم تا ته نادانی تو که یکبار مردی مثل سرباز با سر باز من روی چینه تو زیر چینِ درخت پچ پچ گنگ دوباره آمدی که ارواح خبیثه اش را به آتش بکشی تو که نبودی کوکت نا کوک شده هم بازی هم درسی کیش شو پرت شو شاه هم حلال کند بندت به بند وزیر میماند فیل ها له ات میکنند نازنین بر باد بوده رخش را سوار شو دور شو سر باز شو.  

 

وقتی مینویسم یخ میکنم

وقتی میخوانم یخ میکنم

کم کم کابوس میشود

دوباره که میخوانم تب میکنم

 

به ترس های دور کوچ میکنم...

 

 

تمام خانه را که بگردی دیگر سوزنی در کار نیست گوش کن به  قهقهه ی گوسفندان با چشمان ساکت، فقط گوش کن ، نپرس !

 

و چه کسی این تقدیر را میدانست...

 

مردی که موهایش را کوتاه کرده بود و به تماشای آتش مزرعه ی خودش نشسته بود ، دیگر دلیلی نداشت که از هجوم ملخ ها بترسد. دمپایی هایش را دستش ، شلوارش را سرش ، کنار آتش خوابش برده بود. وقتی بیدار شد ملخ ها برایش نان آورده بودند و موهایش هنوز بلند بود. 

 

مراقب طوفان باش

نوح نیستی که بدانی چه کنی

کم کم خدایم میکنی ناخدا ...

 

 

مست اگر شرابش از هفت خط مستی نگذرد الکنی بیش نیست

 

قمار، نشانه ی قدرت

نشانه ی قدرت، قمار

قمار ، قدرت

قمار ، نشانه

نشانه ، قدرت

نشانه ، قمار

قمار

قدرت

 

دوسشون دارم اما ... فعلا به اندازه ی یک وجبِ خودم کافیه.

 تا بینیم بعدا به چه روزی میافتم.منصفانست.

 

 

.اویسی عزیز تبریک.

 

 

داد

شیون

غصه

گریه

مادر

مینو

 

 

بازی میدهم جنونت را

که مثل یاقوت است

روی انگشترم

که برا ی آدم ها به پشیزی نمیارزد

آهای !

کشته مرده های قتل و غارت و جنایت

از شما میپرسم

آیا دیده اید

چهره یی آرامتر از چهره ی خندان من ؟

وقتی آرامم

انگار

در درونم

کسی دیگر

دست و پا میزند

 

 

گلوله ی مشقی،زخم واقعی در game

و از برنده شدن سر به زیر برگشتن...

 

خاموش نشسته ای. با غم آرام من. از شب به صبح. صبح به شب. عصر ساعت گندیده ی روز است. روز نفس ندارد. تنور من آتش  سرخ  ندارد. ماتم نگیر. سهم نانت را بردار و برو. خواب آلودم. بیدارم کن از بخت خفته ی بهار با شال بافته ی سرما و خراش دستان خسته ی  تابستان. سوزش از حد گذشته بود. انگشتها  بند بند. پوست. پوسته پوسته. خون خاکستری این زخم روز بی بند من را   بست و ستون لغزنده ی ماه را کشید. صدایم به باد نمی رسد. بارم از نیمه گذشته است. نفسم بریده بود. اما افسانه ی درخت مرا دست به سر نکرد.خوب به یاد دارم خوراک مورچه های آبگیر خواهم شد هم بازی هزار مگس اخته. ماهی لغزنده ی آن روزها آبشش کنده ی مرا دوام نداشت. ادامه ی بازگشت من باشد برای سال های دور. بعد از اولین شیر. این شب جمعه نذر تو خواهم کرد. پیراهن گل دارم را. اگر خدا نخواست.تاخت میخورد شاه بیت من،بی مهابا، با ،بی بی سالخورده ات. بعد،هر چه دست دارم می کشم به ته ریش چند روزه ات. به خط و خطوطی از گو دی نا تمام گو نه ات.و هر چه ته مانده بود از مغز موقت من. آغاز تپیدن این قلب نیمه کاره،کار من نبود.فقط،طعم مرا بردارید از روی مردار عظیم این حقیقت تف شده و بگذارید روی لبی که آواز نداشت.

هزار و سیصد و هشتاد و هشت نیامده برایم یاد آور عزیز از دست رفته ای بود

معصومه ی عزیز روحت شاد - یادت گرامیست پیش ما

سال نو مبارک

 

ماهی پری تنگ بلور و بشکن ...

 

دلمان میخواهد در چهارشنبه سوری امسال شهید بشویم.

امکانات

آمار وبلاگ

کـد های جاوا تغیــیر شکل موس قالب وبلاگ